وقتی طلیعه‌ی حمله‌ی نظامیِ قدرتی پیدا شود که شاید بتواند حکومت استبدادی را ساقط کند، با این احتمال چه باید کرد؟ وقتی حکومت‌های اقتدارگرا درگیر جنگ با کشوری خارجی می‌شوند، بدنه‌ی جامعه و افکار عمومی چه واکنشی نشان خواهند داد؟ تغییر رژیم از طریق مداخله‌ی نظامی خارجی چه عواقبی برای کشور هدف دارد؟

موفقیت نسبی آمریکا در تغییر رژیم و استقرار نظامی باثبات در دیگر کشورها وابسته به دو عامل بوده است: یکی خواست و توفیق آمریکا در جذب کارگزاران رژیم قبلی در دولت جدید، و دیگری قدرت اپوزیسیون یا مخالفان بومی رژیم قبلی

گروهی از مهاجران در تبعید روس با وجود احساسات ناسیونالیستی غلیظ، از تهاجم آلمان نازی به کشورشان استقبال کردند و آن‌را فرصتی برای براندازی رژیم شوروی دانستند. آنها منتظر دعوت نازی‌ها بودند تا در پیشروی به‌سوی روسیه همراهشان شوند؛ اما نازی‌ها نه تنها آنها را پس زدند بلکه حتی برخی را هم دستگیر کردند.

موفقیت گروه‌های اپوزیسیون تبعیدی برای تغییر رژیم از طریق نیروهای خارجی بسته به این است که چقدر توانایی این را دارند که به اتاق تصمیم‌گیری سیاست ‌خارجی در کشور میزبان راه یابند. از میان گروه‌های مختلف اپوزیسیون کسانی به اتاق‌های تصمیم‌گیری دسترسی پیدا می‌کنند که از نظر فرهنگی و فکری و شیوه چاره‌جویی سیاسی شبیه سیاست‌گذاران کشور میزبان باشند.

گروه‌های اپوزیسیون در تبعید اوگاندا از عملیات نظامی تانزانیا علیه دیکتاتوری عیدی امین حمایت کردند. تانزانیا خیلی زود اشغال را به پایان رسانید و درگیر اداره‌‌ی کشور و ترسیم‌ ساختار سیاسی‌اش نشد. با این حال اوگاندا مسیر سختی را پس از براندازی امین طی کرد: آشوب و بی‌ثباتی سیاسی و اقتصادی، جنگ داخلی، سرکوب ناراضیان، و در نهایت هم دیکتاتوری تازه‌ا‌ی برآمد که چهل سال است دوام یافته

در سال ۱۹۸۲ دیکتاتوری نظامی آرژانتین جنگی را با انگلستان آغاز کرد. نظامیان حاکم که تا پیش از جنگ به‌دلیل سرکوب گسترده و کشتار حدود ۲۰ هزار شهروند منفور بودند و با تظاهرات خشونت‌آمیز خیابانی و اعتصاب‌های سراسری دست‌وپنجه نرم می‌کردند، ناگهان به منجی غرورآفرین کشور تبدیل شدند

با آغاز بمباران ناتو در سال ۱۹۹۹، فعالان دموکراسی‌خواه صربستان میان دو تهدید گرفتار شدند: سرکوب حکومتی رژیم اقتدارگرا و جهانی که به نام دموکراسی بر سر آنها بمب می‌ریخت. در شرایطی که فضای عمومی آکنده از میهن‌پرستی و ترس بود، اعتراض به جنگ، می‌توانست به معنای وطن‌فروشی یا خیانت تلقی شود

چرا مردم صربستان که سال‌ها نارضایتی خود را از دولت میلوشویچ ابراز کرده بودند، «ناگهان به‌وسیله‌ی بمب‌ها» متحد شدند و در بحبوحه‌ی جنگ ناتو، با دولتی که متهم به جنایات جنگی بود همراهی کردند؟

آیا رهبر یک حکومت اقتدارگرا، در صورت شکست در جنگ، ممکن است از سوی نخبگان و گروه‌های قدرتمند درون رژیم بازخواست یا حتی برکنار شود، یا اساساً از چنین محدودیتی در امان است؟

مردم عراق سال ۲۰۰۳ با حمله‌ی آمریکا و متحدانش از شر جبّاری خوانخوار به نام صدام حسین رها شدند. رژیم بعث عراق فروپاشید و نظام تازه‌ای سر کار آمد. در روزها، ماه‌ها و سال‌های اول پس از جنگ چه بر سر عراق پساصدام گذاشت؟ دولت تازه با چه مشکلاتی سروکار داشت و جامعه‌ی عراقی زندگی روزمره را چطور از سر می‌گذراند؟

آمریکا پس از حمله به پاناما ارتش این کشور را منحل کرد. در اثر انحلال ارتش، مصرف و قاچاق مواد مخدر در پاناما از کنترل خارج شد و باندهای تبهکار که به قاچاق مواد مخدر و جرایم سازمان‌یافته‌ی بین‌المللی وابسته‌اند، به‌طور چشمگیری گسترش یافتند

ژاپن تحت اشغال آمریکا بود اما در بسیاری از موارد مقامات ژاپنی در برابر خواسته‌‌های آمریکا مقاومت می‌کردند و با چانه‌زنی، تعلل و گاه پافشاری سعی می‌کردند که ترجیحات خود را نیز در طراحی ساختار سیاسی اقتصادی ژاپن پساجنگ بگنجانند

مقامات آمریکایی در ابتدا اعلام کردند که قصد دارند هر کسی را که به حزب نازی تعلق داشته است کنار بگذارند، «حتی گورکن‌هایی را که فقط برای حفظ شغلشان به این حزب پیوسته باشند» اما پس از مدتی این سیاست تغییر کرد. از حدود ۱۳میلیون نفر متهم به همکاری با نازی‌ها تنها تعداد اندکی مجازات شدند