در سال ۱۹۸۲ دیکتاتوری نظامی آرژانتین جنگی را با انگلستان آغاز کرد. نظامیان حاکم که تا پیش از جنگ به‌دلیل سرکوب گسترده و کشتار حدود ۲۰ هزار شهروند منفور بودند و با تظاهرات خشونت‌آمیز خیابانی و اعتصاب‌های سراسری دست‌وپنجه نرم می‌کردند، ناگهان به منجی غرورآفرین کشور تبدیل شدند

برخلاف تصور رایج، اصرار آمریکا به «تسلیم بی‌قید و شرط» اغلب نه‌تنها به پایان قاطع و منظم جنگ‌ها منجر نشده، بلکه بیشتر باعث طولانی‌تر شدن درگیری، تشدید مقاومت، و دستاوردهایی به‌مراتب مبهم‌تر از آن‌چیزی است که روایت‌های رایج از پیروزی ارائه می‌دهند

تظاهرات شهروندان یک پدیده‌ی بسیار رایج است و تقریبا هر روز‌ در نقطه‌ای از جهان اتفاق می‌افتد؛ اما در طول تاریخ به‌ندرت اتفاق افتاده که جمع کثیری از تظاهرات‌کنندگان توسط حکومت قتل‌عام شوند. داده‌های ۷۶ قتل‌عام تظاهرات در خلال سال‌های ۱۸۱۹ تا ۲۰۱۷ میلادی نشان می‌دهند که تنها در ۶ مورد تعداد کشته‌شده‌ها بیش از هزار بوده است

دولت ونزوئلا (برای سرکوب) همه‌جا هست و (برای خدمات) هیچ‌جا نیست. این دولت در تأمین خدمات اساسی، مانند آب، برق، بهداشت و آموزش، شکست خورده است؛ خدماتی که زمانی تحت ریاست هوگو چاوز، حاکمیت در قبال ارائه‌اش به مردم، جاه‌طلبی‌های انقلابی‌‌اش‌ را توجیه می‌کرد. اما اکنون جامعه‌ی ونزوئلا عمیقاً یتیم شده است و دیگر هیچ توش‌و‌توانی ندارد. دولت به ابزاری صرف برای حفظ قدرت خود تقلیل یافته است

تحریم اتوبوس‌های مونتگومری نه حاصل یک لحظه‌ی قهرمانانه، بلکه نتیجه‌ی سال‌ها مقاومت فرساینده، انتخاب‌های دشوار و «نه» گفتن‌های پی‌درپی بود. افسانه‌ی پیروزیِ یک‌شبه، واقعیتِ پرهزینه و زمان‌برِ تغییر اجتماعی را پنهان می‌کند

آیا ممکن است همدست شرّ باشیم، بی‌آنکه اعمالمان هیچ تأثیری بر وقوع آن شرّ داشته باشد؟ آیا ممکن است حتی پس از وقوع شرّ در جهان، تنها به صرف موضع‌گیری همدست آن شرّ شمرده شویم؟ آیا نیت همدستی با شرّ برای همدست شمرده شدن ما کافی است؟ پاسخ می‌تواند مثبت باشد

آن کسی که در ابتدای جنگ تجهیزات برتر و بیشتری دارد لزوما برنده نیست. جنگ‌ها معمولا بیشتر از آن‌چه که در ابتدا پیش‌بینی ‌می‌شود طول می‌کشند. برنده کسی خواهد بود که بتواند بطور مستمر در طول جنگ بهترین تجهیزات و زبده‌ترین نیروها را داشته باشد و این به معنای داشتن توانایی بازتولید مدام منابع است

تصور عمومی این است که اپوزیسیون آزادی‌خواه همین ‌که به ‌قدرت برسد شروع به از بین‌بردن انسداد سیاسی‌ای می‌کند که رژیم‌ اقتدارگرای پیشین به‌وجود آورده بود. اما بسیاری از مخالفان اقتدارگرایی وقتی به قدرت می‌رسند باز همان دستگاه سرکوب پیشین را به راه می‌اندازند

در دورانی که مشارکت سیاسی بیش از پیش جنبه‌ی شخصی پیدا کرده، کنش دیجیتال مبتنی بر شبکه‌های اجتماعی چگونه عمل می‌کند؟ چطور مشارکت فردی و پراکنده در شبکه‌های اجتماعی دیجیتال به یک اقدام جمعی، به یک تظاهرات عظیم و تاثیرگذار بر افکار عمومی ختم می‌شود؟

کشورها چگونه می‌توانند دشمن را متقاعد کنند که از خط قرمزهایشان عبور نکند و تهدیدهایشان را جدی بگیرد؟ به‌طور سنتی پنج ابزار تهدید در چنته‌ی سیاست‌خارجی کشورها بوده است. تصور می‌شده که کشورها با استفاده از این ابزارها می‌توانند نشان دهند که تهدیدشان باورپذیر است، اما تجربیات تاریخی نشان می‌دهند این تهدیدها کارساز نیستند

چرا مردم صربستان که سال‌ها نارضایتی خود را از دولت میلوشویچ ابراز کرده بودند، «ناگهان به‌وسیله‌ی بمب‌ها» متحد شدند و در بحبوحه‌ی جنگ ناتو، با دولتی که متهم به جنایات جنگی بود همراهی کردند؟

موفقیت نسبی آمریکا در تغییر رژیم و استقرار نظامی باثبات در دیگر کشورها وابسته به دو عامل بوده است: یکی خواست و توفیق آمریکا در جذب کارگزاران رژیم قبلی در دولت جدید، و دیگری قدرت اپوزیسیون یا مخالفان بومی رژیم قبلی

برخلاف تصور عمومی آنچه ضامن بقای حکومت اقتدارگرای چین شده است نه فناوری‌های نوین بلکه همان روش‌های سنتی تحت‌نظر گرفتن است: شبکه‌ای سازمان‌یافته از خبرچین‌های انسانی که در موارد بسیاری از هوش مصنوعی قابل‌اعتمادتر عمل می‌کنند

موفقیت گروه‌های اپوزیسیون تبعیدی برای تغییر رژیم از طریق نیروهای خارجی بسته به این است که چقدر توانایی این را دارند که به اتاق تصمیم‌گیری سیاست ‌خارجی در کشور میزبان راه یابند. از میان گروه‌های مختلف اپوزیسیون کسانی به اتاق‌های تصمیم‌گیری دسترسی پیدا می‌کنند که از نظر فرهنگی و فکری و شیوه چاره‌جویی سیاسی شبیه سیاست‌گذاران کشور میزبان باشند.

با آغاز بمباران ناتو در سال ۱۹۹۹، فعالان دموکراسی‌خواه صربستان میان دو تهدید گرفتار شدند: سرکوب حکومتی رژیم اقتدارگرا و جهانی که به نام دموکراسی بر سر آنها بمب می‌ریخت. در شرایطی که فضای عمومی آکنده از میهن‌پرستی و ترس بود، اعتراض به جنگ، می‌توانست به معنای وطن‌فروشی یا خیانت تلقی شود

املا و تلفظ اصوات انگلیسی یکی از بدترین‌ها و بی‌قاعده‌ترین‌ها در میان دیگر زبان‌هاست. تلاش‌ها برای اصلاح و ساده کردن این زبان پنج قرن ادامه داشته اما اغلب ناموفق بوده و با این حال انگلیسی اکنون زبان فراگیر جهانی است

نخبگان و سران قدرت در دوران دیکتاتوری اسپانیا پس از گذار به دموکراسی چه سرنوشتی پیدا کردند، چگونه زندگی کردند و تا چه حد قدرت خود را حفظ کردند؟

الگوهای بدیلی که فمینیست‌های جوان برای رهبری برگزیده‌اند کیفیت کار آنها را بالا می‌برد. فرایند تصمیم‌‌گیری برای اینکه چه کاری برای زنان بکنند مشورتی و با مشارکت خود زنان صورت می‌گیرد. با این شیوه آنها با جامعه‌ای که برایش کار می‌کنند بیش‌تر همراه می‌شوند و می‌توانند سازوکارهای مسئولیت‌پذیری بهتری هم در قبال فعالیت‌هایشان داشته باشند

مالکیت زمین اولین شاخص شهروندی و امکان مشارکت سیاسی در بسیاری از جوامع بوده است. به همین ترتیب سیاست‌هایی که دولت‌ها بر زمین گذاشته‌اند، از قبیل اصلاحات ارضی، سیاست‌های مالیاتی و تعیین محدوده‌های کاربری و اعطا یا سلب مالکیت زمین به این و آن، از مهمترین ابزارهای یارگیری و حذف رقبای سیاسی بوده است

طراحان قانون پیشنهادی حجاب و عفاف، با آگاهی از پیشرفت شکننده‌ی اقتصادی زنان در ایران، قصد اعمال نوعی «تحریم اقتصادی داخلی» علیه آنها را دارند و از جرایم سنگین مالی به عنوان ابزاری برای کنترل حضور اجتماعی زنان استفاده می‌کنند

عجم‌اوغلو و همکاران برای شاهد نظریه‌ی خود به کتابی با نام برده‌داری آمریکایی، آزادی آمریکایی ارجاع داده‌اند، اما چیزهایی که راجع به آزادی آمریکایی در آن کتاب به‌ دردشان می‌خورده را برداشته‌اند و پاره‌های مربوط به برده‌داری آمریکایی را دور ریخته‌اند

حقیقتی که نظریه‌ی دلپذیر عجم‌اوغلو و همکارانش کلاً حذفش می‌کنند این است: غربی‌ها با ساختن اقتصادی دوچهره بود که ثروت اندوختند و توسعه یافتند: نهادهای فراگیر و غیربهره‌کشی برای مردان سفید قدرتمند ساختند، و در عین حال به‌ طور نظام‌مند از دیگران بهره‌کشی می‌کردند

کسانی که بیش‌ترین بحث‌های سیاسی را در شبکه‌های اجتماعی می‌کنند از نظر ایدئولوژیک افراطی‌ترین افراد هستند: در واقع ۹۷درصد از پست‌های سیاسی شبکه‌ی ایکس (توییتر سابق) را تنها ۱۰ درصد از فعال‌ترین کاربران، که افراطی‌ترین نظرات را دارند، منتشر می‌کنند. در حالی که تنها حدود ۳درصد از اکانت‌های فعال در شبکه‌های اجتماعی سمی و زهرآگین هستند، اما این اکانت‌ها حدود ۳۳ درصد محتوای شبکه‌های اجتماعی را تولید می‌کنند. همچنین ۷۴درصد دعواهای داغ در شبکه‌های اجتماعی توسط تنها یک درصد از گروه‌های کاربران ایجاد می‌شوند

دولت توانمند تنها وقتی می‌تواند شکل بگیرد که همزمان جامعه‌ای توانمند وجود داشته باشد، جامعه‌ای که خیالش راحت است که قدرت دولت صرف خدمت می‌شود و نه اجبار و سرکوب. عجم‌اوغلو  و رابینسون تاکید می‌کنند که راه توسعه از طریق توافق نخبگان و «وفاق از بالا» محقق نمی‌شود، برعکس نیاز به وفاق بالا و پایین است: باید جامعه از برنامه‌های توسعه‌ی دولت حمایت کند تا امکان ماندگاری و موفقیت چنین برنامه‌هایی محقق شود

در تابستان ۲۰۲۱ که قیس سعید مجلس را منحل کرد، ناامیدی گسترده میان مردم تونس در مورد فلج سیاسی و اقتصاد رو به وخامت کشور شکل گرفته بود. رهبران احزاب سیاسی دل‌مشغول رقابت‌های کم‌اهمیت میان خود شده بودند. قیس سعید خود را به عنوان فردی خارج از سیستم معرفی کرد که افتخارش آن است که عضو هیچ حزب سیاسی نیست و قرار است این نظم را برهم بزند

احساسات منفی نقش اساسی در غنی‌سازی و مراقبت از خود دارند. اما تمرکز بر ویژگی‌های ناپسند احساسات منفی، باعث می‌شود که ارزش آن‌ها را نادیده بگیریم. احساسات منفی به ما کمک می‌کنند زمانی که ضربه‌ای دیده‌ایم یا تحقیر شده‌ایم به خودمان توجه کنیم

منتقدان و کنشگران گاه از نقش‌های همدیگر خوش‌شان نمی‌آید. منتقدان کنشگران را متهم می‌کنند که با جار‌و‌جنجال و هوچی‌گری به دنبال تهییج عواطف و یارگیری برای پیشبرد خواسته‌هایشان هستند. کنشگران هم منتقدان را ملامت می‌کنند که از دور نشسته‌اند و بدون آنکه گرد و غباری بر دامنشان بنشیند و هزینه‌ای بپردازند مشغول حرّافی هستند

مرکز با حاشیه برخوردی دارد که مشابه آن را می‌توان در برخورد دولت‌های استعماری با مستعمرات دید: ایجاد وابستگی اقتصادی در حاشیه و پایین‌تر نگه داشتنش به این منظور که همواره مرکز بتواند از حاصل کار و منابع حاشیه استفاده کند و حاشیه هم نتواند این رابطه را به نفع خود تغییر دهد

در بسیاری از کشورهایی که به قدرت نظامی خود بیش‌از‌اندازه اتکاء می‌کنند، این وسیله‌ها هستند که هدف‌ها را توجیه می‌کنند. چنین کشورهایی عادت می‌کنند تا سیاست خارجی خود را از دریچه‌ی نظامی‌گری تعریف کنند و به گزینه‌های سیاسی و دیپلماتیک کمتر اعتنا کنند. به‌ قول معروف، وقتی تنها وسیله‌ای که در اختیار داری چکش باشد، آن‌وقت همه‌چیز را میخ فرض می‌کنی

بی‌عدالتی راهبردی نوعی ستم است که بر اثر انتخاب‌های طیف قابل توجهی از افراد یک گروه متحقق می‌شود، اما برای تحقق آن لازم نیست بین افراد توافقی صورت گرفته باشد یا قدرتی متمرکز آن را هماهنگ کرده باشد و نتیجه‌ی عمل ستمگرانی شناخته‌شده هم نیست

سرکوب شدید حکومت چین، فعالان کارگری را از تلاش و مبارزه بازنداشته است، بلکه باعث شده آنها از طریق «کنش ‌جمعی پنهانی» کارگران را به صورت فردی و جدا جدا برای مطالبه‌ی حقوق خود آموزش دهند و و از پشت صحنه آن‌ها را برای مواجهه با مقامات محلی آماده سازند

مکزیک بیش از دو دهه‌ی پیش دست به اصلاح نظام اداری زد و یک سیستم سراسری مبتنی بر اصل شایسته‌سالاری و رقابت در آزمون برای گزینش و انتصاب مدیران ادار‌ه‌های دولتی طراحی کرد. اما داده‌ها نشان می‌دهند زنان برای کسب پست‌های بالای مدیریتی در دولت همچنان با تبعیض‌های جدی جنسیتی مواجه هستند

کارگزاران خودکامگی، بویژه در کشورهایی که کمی دموکراسی را تجربه کرده‌اند، به ندرت نهادها یا عملکردهای دموکراتیک را به کل رد می‌کنند. در عوض تمایل دارند از طریق انتخابات عادلانه به قدرت برسند و سپس درگیر تحکیم قدرت خود شده و با برگزاری انتخابات مهندسی شده، برای مدت نامحدودی در قدرت باقی بمانند

مردان جوانِ مصریِ درس‌خوانده، بی‌که شغلی داشته باشند در آرزوی یافتن کار و درآمد، مهاجرت یا ثروتمند شدن بسته‌های موفقیت فردی اینترنتی و کتاب‌های خودیاری را می‌خوانند، پای آموزش‌های آنلاین «چگونه در مصاحبه‌ی کاری موفق عمل کنید» می‌نشینند و رویای موفقیت از طریق مهاجرت را در سرمی‌پرورانند

انتخابات در نظام‌های اقتدارگرایی انتخاباتی لزوما به عنوان مکانیزم ارتقاء‌دهنده‌ی دموکراسی عمل نکرده است. بلکه، نظام‌های ترکیبی از رهگذر انتخابات رهبرانی پوپولیست و جنجالی تولید کرده‌اند که تمایل زیادی به شیوه‌ی مملکت‌داری مستبدانه داشته‌اند.

مهم نیست یک رهبر اقتدارگرا از کجا شروع می‌کند، رفتارهای مستبدانه‌ی چنین رهبری در طول زمان رو به وخامت خواهد داشت. حتی اگر رهبر از تصمیمات شرارت‌بار خود پیشمان باشد و آنها را دیگر با محاسبات عقلی خود جور نداند، بارِ این تصمیمات چنان سنگین شده‌ که راه برگشتی وجود ندارد

تحریم انتخابات به تسریع در تحول رژیم‌های هیبریدی (خصوصا تغییر در قوه‌ی اجرایی) کمک می‌­کند اما لزوماً به دموکراسی نمی‌انجامد و لزوماً هم موجب افزایش سطح رقابت در حکومت بعدی نمی‌­شود. در عین حال، تحریم منجر به تضعیف اصل انتخابات به عنوان یک نهاد دموکراتیک نمی‌شود و سنت رجوع به صندوق رأی همچنان می‌تواند باقی بماند