گروهی از بازماندگان جنگ سوریه که به پرتغال پناه برده بودند، برای بازسازی خویشتن جمعی خود به روایت‌گری پناه آوردند. مطالعه‌ی تجربه آنها نشان می‌دهد وقتی روایتگری در دل جمع شکل می‌گیرد، می‌تواند رنج را معنا کند و چشم‌اندازی تازه برای آینده بیافریند

درمانگر نمی‌تواند فقط شاهد رنج فردی مراجع باشد و چشمش را بر نیروهایی که این رنج را در سطح اجتماعی بازتولید می‌کنند ببندد؛ روان‌درمانی اگر بخواهد اخلاقی باشد، باید به جای درمانِ بی‌سروصدای رنج‌ها، ریشه‌های ساختاری آن‌ها را هم هدف بگیرد—حتی اگر این ریشه‌ها به سیاست، اقتصاد، یا نهادهای قدرت برگردند

خودمراقبتی، آن‌طور که در گفتمان نئولیبرال تبلیغ می‌شود، بیش از آن‌که ترمیم‌کننده‌ی زخم باشد، ابزاری برای انکار ریشه‌های ساختاری رنج است. اینا میکائیلی نشان می‌دهد که مراقبت از خود فقط زمانی می‌تواند التیام‌بخش باشد که در پیوند با خواست عدالت اجتماعی و درکی جمعی از رفاه بازتعریف شود

تعلق‌داشتن صرفاً به معنای پیوند عاطفی با مکان یا جماعتی خاص نیست، بلکه احساس امنیت و پذیرفته‌شدن در کنار کسانی‌ست که بودن در میان‌شان ما را به خودمان پیوند می‌دهد. اما سیاستِ تعلق تلاشی‌ست آگاهانه، جمعی و هدایت‌شده برای ساختن نوع خاصی از این احساس—پروژه‌ای که تعیین می‌کند چه کسانی «حق دارند» احساس تعلق کنند، و چه کسانی بیرون از مرزهای «ما» تعریف می‌شوند